Sjaj

Ispred betonskih mrtvacnica
gdje lesevi razmisljaju o zivotu
gdje im se sjene sjedinjuju u jednog monstruma
dvije su se prilike u jednu stopile.

Smrvljeno sunce u njihovim ocima
zatvorene da sjene o cemu sanjati imaju
i cvorovi njihovih ruku
da ih sjene razdvojiti ne mogu.

Cutke se provlace kroz mracne iglene usi
zagledani u treperave zjenice
nasmijani u svom ludilu
ludi u sreci koja u sakama drze.

Neshvatljivo drugima
to bice ulicama hodi
sapire decenijsku prljavstinu sa zidova
umiva krovove koji tudje suze skrivaju.

Tako jednostavni sebi
tako strani drugima
nerazdvojna masa emocija
nezaustavljivi korak asfaltnim rijekama.

Gdje se kraj nazire
mjesto na kom zatvore oci
ono smrvljeno sunce ce se na nebo uputiti
da svjetli sjajnije nego smijesak novorodjenceta.

solakhov
The problem with tragedy is that it only shows the collapse and ignores all the slight teeterings of life. Classical tragedies, for the sake of unity, explained only little - just enough to understand the great destruction, born from a single action, ignorant to histories of suffering. Conscience made its way into Shakespeare but even then tragedy was on the heels of success, and the downfall always came, as if by a rule, when only the current reached a head.

Komentariši